Carpintería de ribeira Rúa do Sol
Areas de salMarch 28, 2010 7:53 pm

Foi á entrada da aldea de Ollantaytambo, preto do Cuzco. Eu despediume dun grupo de turistas e estaba só, mirando de lonxe as ruínas de pedra, cando un neno do lugar, feble e farrapento, achegouse a pedirme que lle regalase un lapis. Non podía darlle o lapis que tiña, porque o estaba usando en non sei que aborrecidas anotacións, pero ofrecinlle debuxarlle un porquiño na man.

De súpeto, correuse a voz. Da noite para o día atopeime rodeado dun enxame de nenos que esixían, a berros, que eu lles debuxase bichos nas súas manciñas cuarteadas de roña e de frío, peles de coiro queimado: había quen quería un cóndor e quen unha serpe, outros preferían loriños ou mouchos e non faltaban os que pedían unha pantasma ou un dragón.

E entón, no medio daquel barbordo, un desamparado que non erguía máis dun metro do chan, mostroume un reloxo debuxado con tinta negra no seu pulso:

-Mandoumo un tío meu, que vive en Lima -dixo

-E anda ben? pregunteille

-Atrasa un pouco -recoñeceu

Eduardo Galeano

Areas de salMarch 21, 2010 10:21 am


Nasushioabara from daihei shibata on Vimeo.

Areas de salDecember 13, 2009 10:18 pm

A ordem musical do espaço,
a verdade manifesto de pedra,
a beleza de concreto
da terra sobe os últimos passos,
a linha continha
e contínua e sereno
abraçando o ritmo do ar,
arquitetura branco
descascado
nua para seus ossos
onde o mar entrou.

(Eugénio de Andrade, sobre a obra de Siza)

Areas de salDecember 10, 2009 9:41 pm

nova_zelanda

Markus Mueller

Areas de salDecember 1, 2009 12:54 pm

paul_nicklen

foto: Paul Nicklen

Areas de salNovember 30, 2009 12:00 pm

faloa_porque_me_peta

Areas de salNovember 22, 2009 8:09 pm

ATRAVESSA esta paisagem o meu sonho dum porto infinito
E a cor das flores é transparente de as velas de grandes navios
Que largam do cais sarrastando nas águas por sombra
Os vultos ao sol daquelas árvores antigas…
O porto que sonho é sombrio e pálido
E esta paisagem é cheia de sol deste lado…
Mas no meu epírito o sol deste dia é porto sombrio
E os navios que saem do porto são estas árvores ao sol…
Liberto em duplo, abandonei-me da paisagem abaixo…
O vulto do cais é a estrada nítida e calma
Que se levanta e se ergue como um muro,
E os navios passam por dentro dos troncos das árvores
Com uma horizontalidade vertical,
E deixam cair amarras na água pelas folhas uma a uma dentro.
Não sei quem me sonho…
Súbito toda a água do mar do porto é transparente
E vejo no fundo, como uma estampa enorme que lá estivesse
desdobrada,
Esta paisagem toda, renque de árvore, estrada a arder em
aquele porto,
E a sombra duma nau mais antiga que o porto que passa
Entre o meu sonho do porto e o meu ver esta paisagem
E chega ao pé de mim, e entra por mim dentro,
E passa para o outro lado da minha alma…

(Fernando Pessoa)

Ondas de escumaSeptember 7, 2009 4:38 pm


Areas de salAugust 26, 2009 1:30 pm

traba

Artes de pesca 1:27 pm